насила (прил.) - да (сврз.)

Се собра свет, џандари. Леле! На Славчета не му се оди в кварт, со земјата се залепи! Такси зедоа, насила да го одведат... (Смеење).
„Печалбари“ од Антон Панов (1936)
Со него заедно плачеше и мајка му и не знаеше што да му направи; му даваше насила да цица, но тој ја отфрлаше брадавицата од устата, ја стегаше устата кога му даваа со сила лајче со чај од тревки; му врзуваа амајлии против урок, нагаза, нави, шенци, клиње, не знаејќи од што му иде лошината; му облекуваа кошулче од немо дете, му ставаа камче во лелејката од пресушена река или поток за да му пресуши плачот; го шетаа од раце на раце тропајќи во тенеќе или бутин за да го ошеметат, но ништо не помагаше.
„Животраг“ од Јован Стрезовски (1995)
БОЖИН: Не е добро и од Славчета што сторил.
„Печалбари“ од Антон Панов (1936)
Не попуштаа ни едните, ни другите. И едните и другите сакаа насила да влезат во црквата.
„Злодобро“ од Јован Стрезовски (1990)
(Се закашлува. Другарите се загрижуваат за него).
„Печалбари“ од Антон Панов (1936)