Наведнат над листот, се напрегав да ја следам мислата и да го дофатам зборот со сиот волумен, широк и дрочен како големата дрочна месечина што виси ноќва над Маказар, „селото со седумдесет куќи и двесте и осумдесет жители“, како што пишуваше во својот патопис Јохан Барт, сместено одамнина крај стариот пат Виа Игнациа.
„Бунар“
од Димитар Башевски
(2001)
Се напрегам да им ги видам лицата на луѓето кои се како под превез, нивните судбини се ломат под фатот од моите прсти како иструлени парчиња од гранка на дрво.
„Бунар“
од Димитар Башевски
(2001)
Пауза.
„Последниот балкански вампир“
од Дејан Дуковски
(1989)
Се напрега да догледа нешто под себе, под своите нозе издолжени како на обесен човек.
„Месечар“
од Славко Јаневски
(1959)
Но игуменијата знаела дека во тој миг земјата испушта влажни воздишки, дека се напрега да се разбуди.
„Тврдоглави“
од Славко Јаневски
(1990)
Пауза. Тишина. Кртот се напрега да го види Курта.
„Последниот балкански вампир“
од Дејан Дуковски
(1989)
Во исто време некаде стивнувала рапава песна на гладен и безнадежен гавран.
„Тврдоглави“
од Славко Јаневски
(1990)
Понекогаш непотребно се напрега да се сети: кој ден е денес?
„Животраг“
од Јован Стрезовски
(1995)
Оние што беа свртени кон југ се напрегаа да ѕирнат зад голиот за да го видат неголемото плодно земјиште скржаво да затвори стотици гладни усти. Судбината - алкохоличар. Како тој.
„Две Марии“
од Славко Јаневски
(1956)