зачудено (прил.)
Често од Одрин ги гледав зачудено Русите.
„Сердарот“
од Григор Прличев
(1860)
Нема ли бел ден, нема ли ден да е над деновите, ден да е на аргатите - ден - с’лнце вишен високо ден - море ширен широко, с’лнце да запре, да стои и времето зачудено: срцето пука обрачи и плиска знаме алово, срцето што се отвора и шири ширно широко - целиот свет да загрне!
„Бели мугри“
од Кочо Рацин
(1939)
Мече го изгледа зачудено и застана. – Каде ќе одиме? – Не прашај, туку брзај – нетрпеливо го потргна за рака Беличот. – Ќе ти кажам нешто.
„Бегалци“
од Јован Бошковски
(1949)
Командантот зачудено крена поглед: – Види, види!
„Бегалци“
од Јован Бошковски
(1949)
- На Младинскиот канал? – ги рашири очите Мече зачудено.
„Бегалци“
од Јован Бошковски
(1949)
Потоа, накашлувајќи се, ја отвори вратата и ме измерни зачудено.
„Улица“
од Славко Јаневски
(1951)
Зачудено го гледав и не можев да одговорам.
„Улица“
од Славко Јаневски
(1951)
Професорот зачудено погледна во неизбриченото војничко смело лице. И го грабна дневникот.
„Улица“
од Славко Јаневски
(1951)
- Ване, не молчи му. Удри! Арсо се сврте кон Цанета и зачудено го погледна.
„Кловнови и луѓе“
од Славко Јаневски
(1956)
Кога стадото замечтано од ливадата зачудено ќе ме погледне а малото овчарче ми мавне со раката Таго на детството напуштено Тоа ти ме викаш назад во своите сонливи длабочини.
„Дождови“
од Матеја Матевски
(1956)
Кловнот зачудено трепка со едното око и очекува.
„Кловнови и луѓе“
од Славко Јаневски
(1956)
Човекот остана на нозе зачудено отворајќи ја устата.
„Две Марии“
од Славко Јаневски
(1956)
Жената брише очи, зачудено гледа. Што му текна сега?
„Бојана и прстенот“
од Иван Точко
(1959)
Му се допаѓаше да го трие со два прста нејзниното мало, розово уво. „Го лажеше со други...“ Таа зачудено го погледна.
„Месечар“
од Славко Јаневски
(1959)
- Добар ден, поздравува поштарот. Старецот гледа зачудено, недоверливо.
„Бојана и прстенот“
од Иван Точко
(1959)
Момата запре. Бргу ја крена главата и зачудено, како срните пред да одекне истрелот, ги рашири големите сини очи, погледа во правецот од каде што се чу извикот и ги стегна со раката растреперените гради.
„Бојана и прстенот“
од Иван Точко
(1959)
Светлата ѕвезда ја немаше. Тој стоеше зачудено.
„Било едно дете“
од Глигор Поповски
(1959)
„За тоа прашај го докторот“, го посоветуваа другиот. „Ние сме болничари и не знаеме сѐ.“ „Болничари“, зачудено зина. „Мислев дека сте епископи.“
„Месечар“
од Славко Јаневски
(1959)
„Не одустанувате од својата игра и горди сте што имате свој медиум за да се убедите дека не сте без вредност?“ Отец Симеон зачудено ги дигна веѓите и се виде себеси во своите илјади облици, за миг испитувајќи дали овој црн тип со долги нозе му ја открива вистината.
„Месечар“
од Славко Јаневски
(1959)
- Ја познавам! Ана трепнува и зачудено го погледнува. - Не сум очекувала вакво познанство.
„Пустина“
од Ѓорѓи Абаџиев
(1961)
